In de natuur
Erinnerungs-Treffen in Berlijn: Zoo Berlin
Onvergetelijk: IJsbeer Knut, 2006-2011.
Maandag 5 december 2011. Vandaag zou het Knut's vijfde verjaardag zijn geweest. Ook al is hij niet meer onder ons, de gemeenschap die rond het dier is ontstaan lijkt levender dan ooit. Een bewijs van de grote impact die Knut en zijn bijzondere geschiedenis op vele mensen heeft gehad, en nog heeft.
Op het pad naar het ijsberenverblijf ligt een konijnenpootje. Waarschijnlijk door een kat of vos buitgemaakt. Zou het me geluk brengen?
Bij het ijsberenverblijf is iets vreemds aan de hand. Ik moet even nadenken voor ik me realiseer: de dieren zijn er niet! Konsternatie bij de vroege bezoekers. Wat is hier aan de hand!?
Achter mij zie ik een beweging. De deur van de Fasanerie gaat open en tussen het groepje mensen dat naar buiten komt, zie ik de directeur van de dierentuin. Snel ernaar toe en gevraagd wat er aan de hand is.
"Niets bijzonders, de ijsberinnen krijgen een schoonheidsbehandeling; dat wil zeggen, ze worden gewassen en de dierenarts behandelt ze met injecties tegen mijten. Maak u geen zorgen, ze komen zodadelijk weer naar buiten", is het antwoord. En zo gebeurt het een twintig minuten later ook.
Terwijl er in de tussentijd hevig gespeculeerd wordt - waarom moet zoiets ook uitgerekend op déze dag gebeuren? - wandel ik een stukje verder. Naar Knut's oude verblijf, waar inmiddels ook de nodige bloemen en kaarten zijn neergelegd.
Zalm! Zoektochten en achtervolgingen
Een YouTube film (HD 1080p) van 4 minuten 45 seconden (opent in een nieuw venster). U luistert naar Fluffing a Duck en Tango de Manzanavan Kevin MacLeod. Op de muziek is een Creative Commons Licentie van toepassing.
Net op tijd terug voor de voedering. Ook vandaag bestaat die uit vlees en zalm. Kalm en langzaam verzamelen en verorberen de ijsberinnen hun maaltijd. "Ze hebben eigenlijk in dit jaargetijde weinig honger", vertelt dierverzorgster Sylvia Weckert, "en daarom gaan ze ook niet graag in het water". Met die opmerking wijst ze op Nancy, die langdurig aarzelt of ze haar zalm wel of niet uit het water zal halen. Uiteindelijk doet ze het dan toch maar. Later volgt een lange 'achtervolging' van Tosca, met zalm, door het verblijf.
Het is druk geworden bij het verblijf. Het aantal bloemen, kaarten, kransen en andere herinneringen aan Knut groeit.
Twee jonge meisjes interviewen me. Ze zijn van Bild Zeitung, een blad dat veel Duitsers niet zo heel vriendelijk de Vier-Buchstaben-Zeitung noemen. Het blad staat niet bij iedereen goed bekend. Ik ben dan ook meer tijd bezig met te vertellen, wat ik niét over mezelf in de krant wil lezen dan ik nodig heb om mijn 'boodschap' over te brengen. Die boodschap is: Waarom geen enrichment voor de dieren? Waarom pakt de Berlijnse Zoo het houden van ijsberen zo anders aan als alle andere Duitse dierentuinen? Het zijn vragen die al jarenlang niet beantwoord worden; reden voor mij ze bij iedere gelegenheid opnieuw te stellen. Na een stuk of vijftig foto's - "Geen onderschriften in de trant van Traurige Mann am Eisbärgehege hoor", verbied ik de meisjes. Ze verzekeren me dat ze alleen nette stukjes schrijven. En inderdaad, als ik mezelf de volgende morgen in de krant terugzie, valt het alleszins mee. En het belangrijkste: de boodschap die ik wilde uitdragen, is overgekomen.
Met een aantal bekenden naar het Zoorestaurant. Daar zoekt een stille lezeres van de Knut-fora contact. Ze heeft een ontroerende video van Knut gemaakt, die ze via haar tablet laat zien. Er zijn er niet veel die daarbij droge ogen houden.
Bij de leeuwen speelt zich een liefdevol moment af, wanneer leeuw en leeuwin elkaar in het volle zicht van de bezoekers liefkozen. Seks komt er niet aan te pas. Is het misschien een voorspel? Ik weet eigenlijk niet of leeuwen dat kennen.
Stokstaartjes kijken bezoekers
Een YouTube film (HD 1080p) van 2 minuten 33 seconden (opent in een nieuw venster). U luistert naar Awesome Call van Kevin MacLeod. Op de muziek is een Creative Commons Licentie van toepassing.
De stokstaartjes hebben zich teruggetrokken in hun warme hol en bekijken van daar de langstrekkende bezoekers.
Baobao eet, zoals gewoonlijk, zijn bamboestengels.
Naar de hoefdieren. De kleine muntjak komt naar het hek om zich te laten strelen. Daarbij moet ik terugdenken aan mijn vorige bezoek, waarbij ik twee Berlijners ontmoette die - voor de dieren althans - over een bijzonder grote aaifactor beschikten. Een hert, even verderop, wringt z'n kop in alle mogelijke en onmogelijke bochten om mij eens goed te bekijken.
In het nijlpaardenhuis breng ik langere tijd door. Het is mooi om te zien hoe de familie omgaat met het pasgeboren jong. En: hoe de Nijlganzen in het water proberen de show te stelen! Ze zwemmen langs de glasvensters en tikken met hun snavels tegen het glas waar de bezoekers staan. Ze zoeken contact, of tenminste aandacht!
Bij het ijsberenverblijf barst een hagelbui los. De ijsberinnen doet het weinig, ik zoek gauw een schuilplaats. Het is guur weer, tijd om even op te warmen in het Zoorestaurant. Onderweg vallen de pinguins op, die sierlijk langs het glasvenster van hun verblijf zwemmen. In de namiddag heb ik een afspraak am Gehege. Helaas is één van de dames verhinderd. De Glühwein smaakt er echter niet minder om (we hebben er nu ook meer van!)
Vanavond wederom een Treffen met bekenden; opnieuw een gezellige avond Zur Kneipe met lekker eten en leuke gesprekken.
De wolf en het stokje
Een YouTube film (HD 1080p) van 1 minuut 29 seconden (opent in een nieuw venster). U luistert naar Arcadia van Kevin MacLeod. Op de muziek is een Creative Commons Licentie van toepassing.
Een gemeenschappelijke broodmaaltijd
Een YouTube film (HD 1080p) van 1 minuut 49 seconden (opent in een nieuw venster). U luistert naar Somewhere Sunny van Kevin MacLeod. Op de muziek is een Creative Commons Licentie van toepassing.
De mussen nemen een bad
Een YouTube film (HD 1080p) van 1 minuut 25 seconden (opent in een nieuw venster). U luistert naar Village Dawn van Kevin MacLeod. Op de muziek is een Creative Commons Licentie van toepassing.
Dinsdag 6 december 2011. Nog een laatste ronde door de dierentuin. De meeste mensen die vanwege Knut de afgelopen dagen de Zoo bezochten, zijn inmiddels alweer vertrokken. De dierentuin biedt een lege aanblik. Bij de wolven wordt rustig gespeeld met een tak. Na de voedering van de ijsberinnen wandel ik naar Bahnhof Zoo. Einde van een bezoek waaraan ik, ondanks dat de 'hoofdpersoon' zeer mist in de dierentuin, goede herinneringen aan overhou. Niet in het minst is dat omdat de gemeenschap die rond Knut is ontstaan, nog immer groeit en bloeit.
