In de natuur
Een bezoek aan Apenheul
 |
In Apenheul is de een jaar geleden gestorven beroemde Berlijnse dierverzorger Reimon Opitz geen onbekende. Hij was verschillende keren in Apeldoorn en verschillende verzorgers hier kennen hem. De foto's in dit verslag zijn deze keer dan ook een bescheiden eerbetoon aan Reimon Opitz, geliefd mens en dierverzorger par excellence. |
Een mooie herstdag is een goede aanleiding voor een bezoek aan Apeldoorn, het beroemde Apen-natuurpark op de Veluwe. Over een lang betonpad - Apenheul heeft een nieuwe ingang gekregen, die rondom de grote vijver van park Berg en Bos loopt - wandel ik naar de ingang.
De nieuwe ingang.
Het rijk van de Boliviaanse doodshoofdaapjes. Het is het eerste dierenverblijf dat je binnenwandelt, als je achter de ingang hebt voorbereid op 'apenbezoek': brillen, sieraden en horloges af, spulletjes veilig opgeborgen in een aapvrije tas. Dat is niet voor niets, want de dieren zijn vliegensvlug. En als ze het in hun hoofd hebben gehaald iets van je te pakken, dan zijn ze daar niet zomaar weer vanaf te brengen! Het is hoe dan ook altijd een belevenis deze dieren bezig te zien.
Een apenmoeder heeft het niet altijd gemakkelijk.
En deze apenmoeder bekijkt met enige zorg enkele soortgenoten ...
... die de wereld een tijdlang ondersteboven beleefden.
In het rijk van de Boliviaanse doodshoofdaapjes
Een fotoserie van 17 beelden (opent in een nieuw venster).
De katta's en vari's waren vandaag niet te zien. Mijn speurtocht tussen het geboomte bleef helaas zonder resultaat. Voor de dieren is het uiteraard geweldig dat ze zo'n groot terrein hebben dat ze zich 'onzichtbaar' voor bezoekers kunnen maken. Dat is een groot goed. Dierentuinen waar dat mogelijk is, zijn helaas nog steeds een uitzondering.
De grootfamilie bonobo viert een feestje. Zo lijkt het tenminste bij mijn eerste blik. Het begint bij een moeder die haar kind knuffelt; na verloop van tijd doen alle dieren mee. Ze houden elkaar vast met handen en voeten, rollen op hun rug en sperren hun mond wijd open, zonder dat er (hoorbaar) geluid uit komt. Het gaat zo een hele tijd door. Het spel - als dat het al is - is niet aggressief en lijkt, in mijn ogen althans, het midden te houden tussen ernst en scherts. Misschien is het de manier waarop bonobo's de onderlinge verhoudingen tussen elkaar en aan elkaar duidelijk maken? Hoe het ook zij, het was bijzonder en af en toe ontroerend om mee te maken.
Een moeder knuffelt haar kind.
Het 'handen- en voetenspel'.
De grootfamilie bonobo viert een feestje
Een fotoserie van 98 beelden (opent in een nieuw venster).
Een grappige belevenis in het Rijk der Duizend Eilanden - het verblijf van de oerang oetangs, dat uit verschillende graseilanden bestaat. Via klimbomen en touwen kunnen de dieren van het ene naar het andere eiland komen. Een jonge oerang oetang zocht een eiland voor zichzelf uit, waar hij met een jute zak - aan wie herinnert mij dat!? - allerlei kapriolen uithaalde, tot vermaak van zichzelf en de toeschouwers.
Het oerang oetang kind en de jutezak
Een fotoserie van 51 beelden (opent in een nieuw venster).
In Apenheul leven sinds juli 2011 een drietal bijzondere dieren: neusapen. De drie mannetjes zijn geboren in de dierentuin van Singapore. Ze leefden daar samen in een vrijgezellengroep, iets wat men ook in de vrije natuur bij deze diersoort ziet. Neusapen stellen hoge eisen aan leefomgeving, verzorging en voeding. Buiten Azië zijn ze daarom in geen enkele dierentuin te vinden. Apenheul gaat echter de uitdaging aan en hoopt dat op termijn, mede gebaseerd op de ervaringen die hier worden opgedaan, een internationaal fokprogramma voor deze zeldzame dieren in het leven kan worden geroepen.
Voordat ik de dierentuin weer verlaat, nog een aardige anekdote. Bij de slingerapen leeft een capibara, ook wel waterzwijn geheten. Het zijn de grootste levende knaagdieren op aarde. Normaal gesproken gaat dat samenleven heel goed en vreedzaam. De capibara's voelen zich er thuis en hebben dit jaar zelfs een 'gezin' gesticht. Af en toe echter kunnen de jonge slingerapen de verleiding niet weerstaan de capibara een beetje te plagen. Dat vertelde mij één van de dierverzorgers, en hij was nog niet uitgesproken of:
Sarrende slingerapen!
Een fotoserie van 33 beelden (opent in een nieuw venster).
En zo eindigde een prettig bezoek aan de Apenheul. Tot slot nog een selectie van de beste beelden van dit bezoek.
Bezoek aan Apenheul
Een fotoserie van 31 beelden (opent in een nieuw venster).