In de natuur
Apenheul in de herfst
Een laatste bezoek aan de Apenheul dit jaar, vlak voordat de wintersluiting ingaat. Het park is namelijk niet het hele jaar geopend, maar sluit jaarlijks zijn deuren tussen november en maart, omdat het nederlandse klimaat voor veel van de dieren in het park in deze periode domweg te koud is.
Apenheul in de herfst
Enkele hoogtepunten van een bezoek aan Apenheul in de herfst.
Een fotoserie van 49 beelden (opent in een nieuw venster).
Apenheul in de herfst
Scenes uit het dierenpark, met brulapen, spelende maki's, een serie bijzondere portretten van de dieren, een knuffelende oerang oetan moeder en kind, smakelijk etende leeuwaapjes, gibbon moeder en kind, een zeer alert capucijneraapje en een spelend bonobo kind.
Een YouTube film (HD 1080p) van 16 minuten 7 seconden (opent in een nieuw venster). U luistert naar Accralate, Whimsy Groove, Kumasi Groove en Kumasi Groove Flugelhorn van Kevin MacLeod. Op deze diashow en op de muziek is een Creative Commons Licentie van toepassing.
Mijn wandeling door het park, in prachtige herfsttinten getooid, voert van de doodshoofdaapjes naar de brulapen, die net als ik kom aanlopen hun naam eer aandoen. Wat een enorm geluid kunnen deze dieren voortbrengen, indrukwekkend!
De bonobo's vinden het buiten al te fris, alhoewel het een eigenlijk een ongewoon warme herfstdag is. Ze zitten in het binnenverblijf, waar de jongen spelen en de volwassenen vlooien.
De maki's vinden het lekker buiten en genieten, met armen gespreid, van het zonnetje. Een dierverzorger attendeert me op een bijzonder fenomeen: een reiger in de dennen aan de overzijde van het maki-verblijf. "Je ziet niet vaak dat een reiger zo'n plekje opzoekt, dat is best bijzonder!"
Ik heb een lang gesprek met de vriendelijke verzorger over de Apenheul in het algemeen en de maki's in het bijzonder. Daarbij wordt me weer eens bevestigd, dat het toch echt zo is dat ik me meer stoor aan het bezoekerslawaai dan de dieren zelf. Nou ja, eigenlijk maar goed ook - voor de bewoners van het park dan ...
Maki's in het zonnetje
Een fotoserie van 56 beelden (opent in een nieuw venster).
Ook bij de maki's wordt door de vele jonge dieren die dit jaar geboren zijn druk gespeeld. De vari's zitten een eind verderop in de bomen en kijken het spel van een afstandje rustig aan. Ze kleuren prachtig bij het geel en bruin van de herfstbladeren.
Oerang oetan spelplezier
Een fotoserie van 41 beelden (opent in een nieuw venster).
Bij de oerang oetans is altijd wat te beleven. Deze rustige en intelligente dieren nemen bij mij een bijzondere plaats in. Buiten speelt een jong vrolijk in de touwen van een van de eilanden rond het binnenverblijf. Een net kind, hij blijft gehoorzaam in de buurt van vader en moeder en klimt niet hoger dan een meter, of twee. Wat heeft hij (of zij) een plezier bij het spel!
Binnen een moeder met haar jong. Ze hebben geen oog voor een ander, alleen voor elkaar. Ze knuffelen of het een lieve lust is. En dat is het in dit geval duidelijk ook! Een vertederend gezicht.
Met de nieuwste bewoners van de Apenheul, de neusberen, gaat het goed! De dieren, die hoge eisen stellen aan het verblijf in een dierenpark hebben, zo lees ik in de lokale Apeldoornse krant De Stentor, ook een bijzondere voorkeur wat voedsel betreft:
"Verse bramen- en frambozenblaadjes helpen de neusapen bij Apenheul de winter door. Door een samenwerking met een Achterhoeks fruitbedrijf heeft het Apeldoornse dierenpark een oplossing gevonden voor het dieet van deze exotische dieren. De orang belanda (hollandse aap), zoals de neusapen op Borneo werden genoemd vanwege hun gelijkenis met de Nederlandse scheepslui, is behoorlijk kieskeurig. In zijn natuurlijke leefomgeving zoekt hij er de lekkerste blaadjes uit en daarvan peuzelt hij soms alleen maar een puntje op. De forsbeneusde smulpaap werkt op die manier dagelijks circa twaalf kilo blad naar binnen.
Omdat de Nederlandse bomen hun blad verliezen heeft Apenheul een grote wintervoorraad blad ingevroren. Medewerkers en vrijwilligers hebben dat op zomeravonden geplukt en gestript. In totaal ligt zo'n twaalfhonderd kilo in de vriezer. Vers blad heeft echter de voorkeur van de fijnproevers. Apenheul heeft een deal gesloten met De Fruitschuur in Gaanderen, waar de Apenheul-medewerkers ook in de wintermaanden blad mogen plukken van frambozen- en braamstruiken. Bij de neusapen valt dat blad buitengewoon goed in de smaak."
Op de website van Apenheul lees ik, dat om alle bladetende apen de komende winter te voorzien van voldoende blad de vriezers vol liggen met zo'n 1200 kilo ingevroren blad. Het is in de zomerse avonduren geplukt en gestript door vele medewerkers en vrijwilligers. Blad van framboos en braam is favoriet bij veel apen, en dus zoals gezegd ook bij de neusapen, die het hollandse blad zeker niet afslaan. Integendeel, ze vinden het heerlijk!
De Stentor heeft dit jaar, ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van Apenheul, een special gemaakt met fraaie foto's en lezenswaardige artikelen over het dierenpark. Neem er eens een kijkje, het is de moeite waard!
Bij de berberapen is een rondleiding aan de gang. Eén van de dieren komt er gezellig bijzitten. Vanaf het plankier wordt de bezoekersgroep uitgebreid bekeken.
De gorilla's maken zich klaar voor de maaltijd. Helaas ben ik net te laat om nog toegang te krijgen tot het amfitheater vanwaar de voederplek te zien is. Maar het bekijken van de voorbereidingen die de dieren treffen, is weer eens wat anders en óóook de moeite waard.
Verder lopend, zie ik op het gorilla-eiland nog een andere apensoort rondlopen. "Zijn die overgesprongen?", vraag ik een passerende verzorger. "Nee, die wonen daar. Het zijn huzaarapen, die zonder veel problemen met de gorilla's samenleven (wel op een afstandje). De leider van de gorilla's, Jambo, jaagt wel eens op ze - want ze zitten uiteraard op zijn terrein! - maar de huzaarapen zijn veel te snel voor Jambo om werkelijk bedreigd te worden.
Etenstijd bij de leeuwaapjes
Een fotoserie van 37 beelden (opent in een nieuw venster).
De voedertijd bij de leeuwaapjes, daarvoor ben ik precies op tijd! Prachtige dieren, deze razendsnelle dwergaapjes met hun goudgele vacht die zo moeilijk in een foto te vangen zijn. Vandaag is het rustig met bezokers en met het eten, lekkere stukjes appel, zitten de dieren even stil. De foto's zijn daarom wat beter gelukt dan anders. De dieren en hun gedrag zijn zeer de moeite waard om eens wat langer bij hun verblijf stil te staan.
Kanak en haar kind
Een fotoserie van 30 beelden (opent in een nieuw venster).
Hoog in de boom zit witwang gibbon moeder Kanak met haar op 16 september geboren kind - en een groot stuk wortel, dat met smaak verorberd wordt. Apenheul is apetrots op deze geboorte, want de witwang gibbon is één van de meest zeldzame apensoorten die in het dierenpark leeft. In het wild komen zij alleen voor in kleine stukjes oerwoud in Vietnam en Laos. In het naastgelegen China werd jarenlang gedacht dat deze bijzondere diersoort was uitgestorven. Tot ruim anderhalve maand geleden, toen de witwang gibbon opnieuw gesignaleerd is in China.
Ook bij de witschouder capucijnapen is het voedertijd. Gespannen rennen de dieren heen en weer, terwijl de dierverzorgster het voedsel zo goed mogelijk over het verblijf verdeeld. Het is apart te zien dat ook de dieren die al eten bemachtigd hebben, haar voortdurend in het vizier houden, bang als ze zijn om iets te missen. Het lijkt, alsof ieder aapje het liefst alles voor zichzelf zou willen houden. Terwijl ze toch best weten, dat er genoeg voor een ieder is. De eeuwige strijd tussen instinkt en verstand, zullen we maar zeggen!
Enkele capucijnapen hebben een lelijke plek op hun hoofd. "We weten niet precies wat het is; waarschijnlijk zijn de plekken ontstaan door jeuk door vlooienbeten", vertelt een dierverzorgster me. "Onze artsen houden het in de gaten en de dieren krijgen er al medicijnen voor. We hopen dat het snel over is".
Eén van de wolapen heeft een plastic zakje te pakken. Ze wrijft ermee over haar lijf; gelukkig eet ze er niet van. Inwendig erger ik me aan bezoekers die te belazerd zijn hun afval even in een van de vele afvalemmers in het park te deponeren. "Geen eten in plastic meer verkopen", gaat me door het hoofd. Maar dat is voor de Apenheul ongetwijfeld gemakkelijker gezegd dan gedaan ...
Met een laatste bezoekje aan de parkwinkel en een goede raad voor de parkleiding: 'Laat eens een mooie videofilm van de Apenheul maken' laat ik het park achter me. Het laatste bezoek van dit jaar was het. Maar in het voorjaar kom ik hier zeker terug!